Enigszins argwanend las ik een boek dat ze schreef. Het onverwachte gebeurde, ik werd gegrepen door het verhaal. Het boek gaat over een jongen die een paar jaar na het overlijden van zijn depressieve moeder zelf 'ziek' wordt. Hij komt zijn bed niet meer uit. Zijn vader stelt hem voor de keus: of opname of elke dag een stukje schrijven en verplicht muziek luisteren. Zoals de titel toch wel verraad, kiest hij voor het laatste.
Er staan bijzonder mooie stukken in.Op 19 februari schreef hij over de begrafenis. Hij wilde er niet naar toe, maar moest. Zijn vader haalde hem op bij het kamp voor brugpiepers. Hij schreef een toespraak:
Mam,
Goed dat je dood bent.
Ik heb er eerlijk gezegd vaak op gehoopt, maar nu het zo ver is, valt het allemaal een beetje tegen.
De grote vraag die mij bezighoudt, is: Waarom NU?
Waarom niet een paar jaar geleden, toen Pluis een baby was van twee maanden oud, en jij van de ene op de andere dag verdween.
Weet je nog? Je had geen briefje achtergelaten, niks. Alleen Pluis, in haar bedje, schreeuwend van de honger.
Papa, oma, tante Marjan en de politie hebben wekenlang naar je gezocht. Iedereen was radeloos.
En toen je eindelijk opdook, (echt mam, je zag eruit als een halfdood schaap en je rook precies zo), dachten we allemaal:
Daar gaan we weer.
Hadden we je toen maar een spuitje gegeven.Dan zat ik nu vrolijk bij mijn nieuwe klasgenoten feest te vieren in Den Bosch.
Tabé mam,
Ik hoop dat dit de laatste keer was, dat je ons hebt lastiggevallen.
