Boswandeling

We werden door het heerlijke zonnetje uitgenodigd naar buiten te gaan. We gingen naar het Rommelgebergte, bij Winterswijk. De kinderen deden de trimbaan, Wiljo deed mee waar hij kon. De onderdelen werden met enige creativiteit uitgevoerd. Na de boswandeling dronken we een welverdiend kopje chocolademelk. Het was fijn. Nog meer bewijs? Kijk hier. Thuis gekomen
fotografeerde ik de mooie zonsondergang.

Genieten in Fügen

Wat een verrassing was het. In het najaar vroegen Eva en Wendy of wij zin hadden om mee te gaan skiën. Daar hoefden we niet over na te denken! En of wij zin hadden. Natuurlijk moest er iets geregeld worden voor de kinderen en het werk, maar dat lukte! (Bij deze moeten we Wim, Gerben, Henk en Hilde nogmaals bedanken)

Dus op 2 januari vertrokken Wiljo en ik (in de auto van Anita, ook bedankt) richting Fügen, Tirol, Oostenrijk. Het was een lange rit, maar ook de reis hoorde wat mij betreft al bij de vakantie. Aan het eind van de middag kwamen we aan. De anderen hadden al kunnen skiën en waren laaiend enthousiast. Ondanks dat we nog niet geskiet hadden doken we direct de Après Ski bar in.

De volgende dag kregen Wiljo en ik skiles, van Ron, een Nederlandse student. We leerden veel en dachten dat de volgende morgen direct toepassen: Eva, Wendy en Vincent namen ons mee naar, voor ons doen, een spannende, doch, blauwe piste. Ondertussen sneeuwde het soms al flink en daardoor werd het nog spannender. Maar wat is spanning fijn! Toch was het iets te hoog (haha...) gegrepen voor ons beide, we vielen vaak en dat deed ons zelfvertrouwen geen goed. Wiljo nam een bocht zó ruim dat hij een halve meter lager in een andere baan belandde. Omdat ik zelf net lag ('t was toch een lastig stukje) zag ik h'm zelfs niet meer. Gelukkig was Eva snel bij hem (en misschien de anderen ook wel, maar ik heb het niet helemaal helder...) Voorzichtig skiede Wiljo naar beneden (nou ja, voorzichtig... in ploeg gewoon keihard naar beneden, bochtjes maken lukte niet meer). Hij bleek zijn kniebanden verrekt te hebben. En zijn ski-avontuur eindigde hier.
Ondanks dat hebben we enorm genoten. Het skiën, de koude, de sneeuw, de spierpijn, de après ski, het gezelschap, het toepen, het hotel, Fügen, het was fantastisch.

Eva, Wendy en Vincent enorm bedankt! De volgende keer ga ik zeker weer mee!

Voor nog meer foto's kun je hier kijken.

Kinderboekenfestival

Zaterdag 8 oktober was het Kinderboekenfestival in De Storm. Ik was als bibliotheekmedewerker nauw betrokken bij de organisatie en mocht deze dag de foto's maken. Willem mocht ik meenemen en dat vonden we beide erg fijn...
De voorstelling van Jacques Vriens was ontroerend. Hij vertelde o.a. over het boek "Achtste groepers huilen niet". Een meisje, Akki, krijgt kanker en overleeft het niet. Jacques maakte dit als leerkracht in zijn groep mee. Het meisje met de rode pet is Anke, zeer vergelijkbaar met de hoofdpersoon. (Hij kon haar geen Anke noemen in het boek, dan was hij niet bij machte om over haar te schrijven) Het was muisstil in de zaal...

Namens de bibliotheek stond er ook een partytent klaar met daarin een bankje, loungekussens en lekker veel leesvoer. Er wordt wel eens geklaagd dat jongens te weinig lezen... Tip: geef ze eens een strip- of informatieboek.

Willem is gek van de boeken van Geronimo Stilton. Mensen die niets met kinderboeken te maken hebben zullen verbaasd zijn wanneer ik zeg dat de schrijver van de boeken een muis is...

Willem staat in ieder geval met zijn held op de foto. Nog meer foto's van deze geslaagde dag...

Zomerfeest

Het was in januari dat Ewald Schreurs me vroeg of ik zin had om te zingen in een gelegenheidsbandje. Dit bandje zou, voor zover mogelijk, bestaan uit IJzerlose muzikanten en spelen op het zomerfeest aldaar. Ewald trommelde meer mensen bij elkaar en zo was De IJzerchiefs geboren, met als IJzerlose mensen; J.P. Schepers op de bas, Ewald Schreurs drum. Jurgen Westerveld en ik zouden de zang doen. Daarnaast waren twee erg goede gitaristen gevraagd mee te doen, Geert Heusinkveld en Geert Lensink.
Afgelopen maanden is er veel en serieus geoefend. En wat was het fijn te merken dat het goed uit de verf kwamen. Niet eerder heb ik zó genoten van een optreden. Wat was ik trots op mijn mannen! Stiekem hoop ik dat er nog een vervolg komt.
Voor de andere foto's kun je hier even kijken.

Zomer!

Afgelopen dinsdag, 2 augustus, was ik met Ferdinand en Rinke, mijn twee oudste broers, bij de Slingeplas. Rinke was daar met zijn vijf zonen en een neefje, Ferdinand was er met zijn drie dochters en ik was er met Bo, Willem en Nena. Ik heb genoten.

Tikken tegen de maan

Was ik in de Kinderboekenwinkel (=hemel op aarde), liep ik eindelijk tegen het boek aan dat ik graag eens van dichtbij wilde bekijken; "Tikken tegen de maan", 50 kindergedichten uit Nederland en Vlaanderen verzameld door Joke van Leeuwen (=mijn heldin). Het is een prachtig boek, met op elke rechterbladzijde een gedicht met op de linkerpagina een illustratie (veelal nieuwe kunstwerkjes) passend bij het gedicht. Geniet met me mee.

Eikengeweld en mannenkracht

Vorig jaar juli, tijdens de harde storm waaide de top uit een eikenboom langs ons pad. Omdat het gevaar op herhaling bestond, kregen we toestemming deze boom om te zagen. Een jaar lang heeft deze 105 jaar oude boom langs het pad gelegen. Nu was het tijd om het mooie eikenhout te voorschijn te halen. Donderdag 7 juli kwam dhr. Breukers met zijn mobiele zaag. Ik was onder de indruk van alle krachten die vrij kwamen uit de machines, de mannen en natuurlijk uit de boom. Prachtig. Waar we het gezaagde eikenhout voor gaan gebruiken weten we nog niet. Misschien nog weer een verbouwingsprojectje?