snuffelstage

Wat gezellig! We hadden gisteren een stagiair. Neef Sam kwam stage lopen bij Wiljo en ontdekte dat ook boeren hun eigen vakjargon hebben. Want wat betekent het als een varken "staat", niet dat hij op zijn vier poten staat. En "spenen" zijn niet alleen die noppen waar de biggen hun melk uitzuigen. En wat is "terugberen"? En een beer is niet alleen een eng dier ergens ver weg in een duister woud. En gelt met een "t" was op de basisschool altijd fout, maar niet wanneer Sam het straks in zijn verslag schrijft.

Sam leerde veel gisteren.

Hij leerde bijvoorbeeld ook dat je sperma voor de KI in je broekzak moet doen omdat er geen zonlicht bij mag komen. En dat er berenlucht in een spuitbus zit en dat zo'n beer best heel groot en eng is. Dat een big heel hard kan schreeuwen, vooral wanneer je het vasthoudt. En dat daar de moeder heel onrustig van wordt.

We vonden het een geslaagde dag en Nena bewoorde dat tijdens het eten als volgt: "Ik wilde dat deze dag nog moest beginnen, dan kwam Sam nog een keer."

Winter Wonderland

Er zijn momenten dat ik zo graag in een stad zou willen wonen. Nu het weer heeft gesneeuwd lijkt het helemaal alsof we afgesloten zijn van de rest van de wereld, maar het is zó mooi.

Wiljo achter het stuur...

Zo nu en dan lukt het me Wiljo mee te krijgen boodschappen doen op vrijdagavond. Wiljo noemt het steevast 'winkelen', terwijl ik boodschappen doen meer als noodzakelijk kwaad zie en winkelen als een prettig tijdverdrijf en het doel totaal anders is.

Boodschappen doen dus, op vrijdagavond. Samen met Willem en Nena kropen we in onze Mercedes bus. Wiljo vroeg nog wie er ging rijden en daar ik meestal in de bus rijd, gunde ik hem dat pleziertje. Als ik iets langer had nagedacht had ik kunnen bedenken dat ik beter zelf het stuur in handen had kunnen nemen...

Wiljo heeft een aantal jaren geleden de beesten weggedaan. Dat betekent dat er op het land geen gras maar graan groeit en waar eerst de snijmaïs stond staat nu korrelmaïs. Dat afgewisseld met aardappels van een grote aardappelboer hier uit de buurt. Daar ik meer op de weg zit dan Wiljo, stelt hij me regelmatig de vraag: "Zijn ze al ergens graan aan het dorsen? Heb je al een hakselaar gezien? Waren ze maïs aan het combinen?" Voorheen was de vraag: "Ligt er gras los? Bij wie?" ( De ene boer vertrouwde hij meer dan de andere). Hij hangt aan mijn lippen wanneer ik vertel over de boer die stront uitrijdt in september...

Maar nu, Wiljo achter het stuur, in de oogsttijd, door het platteland richting dorp. Van álles te zien. Bij de een is de maïs er net af, bij de ander zijn ze bezig en de derde zit vast in de modder. De buurman heeft een nieuwe oude zaaimachine en probeert uit hoe goed die het doet. Het hoofd van Wiljo gaat van links naar recht en kijkt maar weinig op de smalle weg voor ons. En dat gaat goed totdat we langs de nieuwe aardappelopslag van de buurman rijden. Wiljo tuurt iets té lang naar links en na een "pas op" van mijn kant, schieten we met de rechterkant van de bus de weg af in de berm, bijna de sloot in. Wiljo, zoals hij is, herstelt zich snel. Ik echter zit met ernstige hartkloppingen op hem te foeteren. "Pas nou op... Kijk toch uit... Je hebt nóg drie man in de auto". Wiljo zegt met een glimlach dat het allemaal wel meevalt. Het ging toch allemaal goed en hij heeft nog nooit een schrammetje op de auto gemaakt. Toch neem ik de terugweg het heft in eigen handen en gooit Wiljo mij met alle plezier de sleutels toe. Jammer dat het al zo donker is.

Nena en het katje

Op de boerderij lopen wel eens verwilderde katten rond. Onlangs had zo'n poes een nest kittens. Je kon niet in de buurt komen van zo'n katje, die waren zó schuw. Maar Nena heeft één nieuwsgierig katje weten te lokken met verdunde melk en leverpastei. Ze heeft heel geduldig afgewacht en toen het katje nog dichterbij kwam om Nena te bedanken middels kopjes, kon ze het beestje eindelijk aaien. Daarna kwam het katje steeds naar haar toe. Zó mooi.

boerderij

Wiljo was boer, zijn vader ook, zijn vader ook, zijn vader ook en zo kan ik nog heel lang doorgaan. Zal één van onze kinderen ook de boerderij weer overnemen? Ik vraag het me af. Willem wordt, geloof ik, geen boer. 't Is dat ik hem naar buiten stuur, maar anders zat hij hele dagen met zijn neus in de boeken of zat hij te computeren. Als hij dan maar buiten is, vermaakt hij zich bijzonder goed. Met stokken, stenen, in sloten, tussen struiken (mmm, bramen...) Maar hij loopt zelden met Wiljo bij de varkens en vindt akkers bewerken saai.
Dan Bo... ik zie haar wel op een boerderij wonen. Zij vindt het bij tijd en wijle interessant om met haar vader mee te lopen en hem al serieus te helpen. Ze is niet gauw bang voor een beetje bloed en kan net zo hardvochtig zijn als haar vader. En dat moet je natuurlijk wel een beetje zijn. Die beesten gaan tenslotte naar de slacht en alles wat op deze boerderij gebeurd staat in het teken daarvan.
Misschien Nena. Tot mijn grote schrik zag ik haar gisteren een zeug insemineren. "O dat doe ik wel vaker hoor", was haar reactie. Ze vindt het fijn om met Wiljo mee te lopen (maar ze is altijd graag bij hem in de buurt) en te helpen. Wanneer opa op de tractor rijdt, zit te er graag bij op. Haar hoef ik niet naar buiten te sturen. Zij rent plots naar boven, komt in haar oude kleren weer beneden, belt Wiljo op om te vragen waar hij is en is dan de rest van de dag buiten.
Van mij hoeft niemand de boerderij over te nemen. Van Wiljo ook niet. Ik hoop dat we over zo'n twintig jaar de boerderij goed kunnen verkopen en dat we dan nog in het dorp gaan wonen. Al geniet ik ook zeker van zo'n oogstdag.

oogsten

De buurjongens keken toe. (maar ook Wim, Roelof, Johan en nog een aantal onbekenden...)

oogsten

Jan van Goorkamp haalde met zijn oude combine het graan eraf. Wiljo kon voor het eerst zijn hamermolen gebruiken om het graan te malen. Buurman Bennie wil het stro kopen. Hij komt vast even een kijkje nemen.